Rammstein in het Stadspark in Groningen, donderdag 6 juli 2023. Foto: DVHN
,,Nur der Tod währt alle Zeit.” Het is bijna kwart voor elf donderdagavond en Till Lindemann (60) gooit er nog een wijsheid in. Als afscheid, Adieu heet het lied. Veel bezoekers hebben aan een half woord genoeg en lopen alvast goedgeluimd en in een uiterst goedmoedige sfeer richting de uitgang van het Groningse Stadspark.
Ze hebben met hits als Deutschland, Mein Herz Brennt, Du Hast, Sonne, Engel en Ich Will gekregen waar ze voor kwamen: een totale en van alle nuances gespeende strakke en donkere rockshow die tijdens het kleur bekennende Links 2-3-4 haast wat weg had van Snollebollekes.
Grootste podium ooit in Groningen
Geen woord zei de zanger en frontman gedurende de 140 minuten die hij met zijn controversiële en provocerende band Rammstein op het grootste podium stond dat ooit in het Groningen werd neergezet. Als je niets zegt, kan je ook niets verkeerds zeggen. Zo is het natuurlijk. Je laat de muziek en teksten voor zich spreken als een kunstwerk.
Afstandelijk, jazeker, maar het heeft ook wel iets moois en moedigs in een tijd waarin iedereen maar gezellig zit te pleasen of op eieren loopt om politiek correct te doen. Ook popmuziek kan een kunst zijn met zeggingskracht. En wat op het eerste gehoor gemakkelijk te veroordelen is, blijkt bij nadere verdieping toch een genuanceerdere of ironische boodschap te bevatten.
Rammstein in het Stadspark in Groningen, donderdag 6 juli 2023. Foto: DVHN
Primitief en kinderachtig, maar effectief
Rammstein is er de band niet naar om met subtiele praatjes de liederen aan elkaar te kletsen of te verklaren. Nooit geweest. Wie voor de gezelligheid komt, is aan het verkeerde adres en daarbij komt, voor vijftigduizend mensen uitleggen wat er de afgelopen maand allemaal is gebeurd, is geen doen. Daar zitten de mensen die soms vele honderden kilometers hebben gereden om dit concert bij te wonen ook niet op te wachten.
Als je voor Rammstein gaat, wil je de totale rockshow. Over the top, shockerend, met gebeuk, vlammen, rook, vuurwerk en confettikanonnen, de hele zooi. Dat heeft iets primitiefs en kinderachtigs, maar het is effectief. Ook dit keer, al blijkt het moeilijk beleving op te wekken op zo’n enorm veld inclusief tribunevolk.
Rammstein in het Stadspark. Foto: DVHN
Pussy, Just A Little Bitch
The show must go on. Zolang Lindemann niet is veroordeeld voor de door enkele vrouwen geuite beschuldigingen van verkrachting na afloop van concerten, is het begrijpelijk dat het zo gaat, gezien de miljoenen die met zo’n productie van het organiserende Greenhouse Talent uit Breda zijn gemoeid. Daar kan je wat van vinden, maar zo simpel is het. De een is eerder met cancellen dan de ander.
Dat de merchandise-tent nog het T-shirt met seksistische opdruk ‘Pussy, Just A Little Bitch’ had hangen voor 35 euro, is op zijn zachtst gezegd niet zo handig. Het lied zelf werd na de ophef begrijpelijkerwijs van de setlist geschrapt. Maar ze liepen er rond hoor, jonge vrouwen die het zwarte shirt met roze tekst droegen. En wat te denken trouwens van het enthousiasme waarmee de vrouw uit het publiek die haar borsten toonde werd begroet toen ze via een scherm werd getoond? Vrijwillig, met een grote lach op haar gezicht.
Rammstein in het Stadspark. Foto: DVHN
Keihard en theatraal
Natuurlijk werpen de aanklachten en het lopende gerechtelijke onderzoek in Duitsland een smet op de optredens die een feest moesten worden vanaf het moment dat vorig jaar september werd aangekondigd dat na Guns N’ Roses en Green Day weer een wereldband naar Groningen zou komen. En een feest werd het ook wel vanaf de opener Rammlied, tenminste als je in staat was een en ander los van elkaar te zien.
Rammstein deed in Groningen waar het al decennia goed in is. Een rockshow geven zoals geen enkele andere band dat wereldwijd doet en ooit gedaan heeft in het Noorden. Keihard en theatraal, metal waarop het vervaarlijk dansen en marcheren is, het grote gebaar wordt door de Duitsers nooit geschuwd. Opvallend hoe goed de Duitstalige teksten van Lindemann te verstaan waren. Het is dan ook wel een van de belangrijkste troeven van de band.
Rammstein in het Stadspark. Foto: DVHN
Continuïteit
Trouwens, ook toen The Rolling Stones op dezelfde plek speelde in 1999 trilde er her en der wat ver buiten de stadsgrenzen, maar op een of andere manier werd daar niet zo zwaar aan getild als nu. Maar wat was het lekker om gewoon een band te horen blazen op hoog volume. Was het 103 dB? Vooraan stond ik zeker niet en ik wil het gevaar op gehoorbeschadiging niet bagatelliseren, maar aan de zijkant konden de oordopjes met een gerust gevoel weer in de jaszak.
Het is te hopen dat alle heisa rond deze shows – overschrijding van de door de gemeente vergunde geluidsnorm, vuurwerk – niet betekent dat partijen afhaken en dit alweer het einde betekent van grote shows in het Stadspark. Net nu er iets is opgebouwd en er sprake is van continuïteit.
