Nergens voelde Pieter (51) zich zo thuis als op zijn Harley, rijdend op Route 66

Hij liet thuis in Nij Beets vrijwel niemand binnen (een vriendin bleef een keer zó lang voor de voordeur wachten dat hij niet anders kon en zei: ‘toe dan maar’) en hij werkte hard, maar wel op momenten dat hij er aan toe was. Aan kantoortijden deed hij niet. Hij kwam vaak vrolijk aanwaaien om even later weer met ronkende motor te vertrekken. Altijd op klompen.

Op zaterdag 23 mei is Pieter Hof in het ziekenhuis overleden. In de week daarvoor kwam aan het licht dat het heel slecht gesteld was met Pieters gezondheid. Daarover had hij niet gesproken en artsen vermeed hij als de pest, dus de klap was groot toen bleek dat hij een hartoperatie moest ondergaan. Daar kon Pieter – zelf óók bang en geschrokken – na complicaties niet van herstellen.

Vrienden en familie blijven achter met vragen en verdriet. Had het goed kunnen aflopen? Ze zagen al langer dat Pieter niet fit was en hebben zo vaak gezegd: ga eens naar de dokter jongen. Maar hoe help je iemand die daar niet op zit te wachten? Hadden ze ‘m bij kop en kont moeten pakken? Pieter volgde immers zijn eigen weg en was vooral doodsbang om zijn rijbewijs kwijt te raken.

Pieter was één van de drie zoons van Siebe en Mattie Hof. De familie heeft een jachtbouw-, scheepsonderhoud- en bootverhuurbedrijf in Nij Beets. De Hofs zijn echte roestvrijstaalspecialisten. Toen heit Siebe in 2014 overleed, was dat een grote klap. De broers moesten de zaak overeind houden, maar dat viel niet mee. Pieter nam zijn verantwoordelijkheid en was druk met de boten, al lag zijn hart meer bij Harley-Davidsons, het dragrace-circuit en de handel in Amerikaanse klassiekers.

Pieter was kind aan huis bij motorbouwer en Harley-dealer Harm de Roos van Lilypad Speedshop in Gorredijk. Toen Harm in de jaren negentig in de Harleys ging (hij importeerde ze met containers vol tegelijk uit Amerika) zat Pieter nog in de brommerfase.

In 2000 kocht Pieter zijn eerste Harley. Hij had er eentje in Steggerda op het oog en vroeg Harm of hij de Electra Glide met Batmanachtige kuip wilde nakijken voordat hij de koop sloot. De mannen werden vrienden voor het leven. Toen Pieter hoorde dat Harms motorclub aan het sparen was voor een big trip naar de USA in 2003, om het honderdjarig bestaan van Harley-Davidson met duizenden andere bikers te vieren, kocht hij zich meteen in. Pieter moest mee.

Het was een onvergetelijke reis. Met bijna twintig man en een container vol choppers maakten ze de grote oversteek. Met hun eigen motoren cruisen over de beroemde, historische Route 66, kon het mooier? De afspraak was: vrijheid blijheid. Het gezelschap viel uiteen in kleinere groepjes, elk met een eigen plan voor een roadtrip. Ze zouden elkaar in het laatste weekend van augustus weer treffen in Milwaukee, de geboorteplaats van Harley Davidson.

Er was één lone rider: Pieter. Die trok alleen door Amerika en had er ook wel willen blijven, in dat immense land dat een gevoel van vrijheid in hem liet oplaaien. Eenmaal terug in Nederland mocht Pieters Harley beslist niet gewassen worden. Het meegereisde stof van Route 66 was een kostbare herinnering.

Hij is later nog vaak met Harm naar Amerika gegaan om slagschepen van auto’s of motoren in te kopen. Hij kreeg er bekendheid als The man on wooden shoes. Het avontuur zat ‘m vaak in de rommelige voorbereiding van Pieter. Zouden ze naar Portland, had-ie zich verslapen. Vol gas naar Schiphol, om na de landing te ontdekken dat hij zijn portemonnee vergeten was. Zijn paspoort is ook eens thuis blijven liggen en hoe hij het voor elkaar kreeg is een raadsel, maar Pieter zat met een noodpaspoort in de Boeing.

Harm glimlacht breed als hij terugdenkt aan die stunts. „Zo was hij.” Hij zegt het maar zo: „We zoeken niet naar problemen, maar we zoeken naar oplossingen.” Want zelfs al zat alles tegen: het weer, de handel of de sfeer, dan nóg hadden ze er een machtige tijd. Dag na dag in de auto, duizenden kilometers afgelegd in het land dat voelt als thuis voor Harley-bikers. „We hadden de tranen in onze ogen als we weer naar huis moesten.”

Hier had Pieter niet echt een thuis. Hij was een hoarder: zijn huis lag stampvol rommel en motoronderdelen. Harm is een keertje binnen geweest. Toen maten nieuwsgierig vroegen hoe de boel er bij lag, antwoordde Harm met een grapje zoiets als: ‘Stel je voor dat Pieter achter zijn pc zit. Het plekje waarop de muis heen en weer schotelt, is de enige ruimte die er bestaat.”

Zijn familie en vrienden zetten zich schrap voor wat er nu gaat loskomen. Want Pieter was beter in beginnen dan in afmaken. En hij kocht van alles, maar liet weinig los. Als rasechte verzamelaar had hij steeds opnieuw belangstelling voor weer een andere motor, een speedboot om op te knappen of wagens voor de handel. Niemand weet het precies, maar het schijnt dat Pieter ergens op een industrieterrein vier loodsen heeft die bomvol motoren staan.

De gezelligheid van thuis zocht hij bij anderen. Op zaterdagmiddag waaide Pieter altijd binnen in de shop van Harm. Achterin is een honk met bar gebouwd, Pieter pakte de verste barkruk, bij de muur vol exotische posters en kentekenplaten. Vaak nam hij zijn eigen theezakjes mee. Pieter was een theedrinker. Koffie is voor mietjes, zei hij dan.

Hij was de redder in nood op het racecircuit. Toen dragraces nog hot waren op de airstrip in Drachten was Pieter Hof er steevast bij. Hij was als lasser en techneut onmisbaar voor Ducati-legende Herman Jolink en Pontiac-racer Harry Kempenaar. Maar Pieter laste voor iedereen op het circuit die panne had. Eigen club of concurrent: hij hielp je.

Hij probeerde meermaals een verblijfsvergunning in Amerika te krijgen. Dat is niet gelukt: ze hadden lassers genoeg. Hij is er nog op zoek gegaan naar een relatie, in de hoop zich er met een bruidje te kunnen settelen. Hij had al een zeecontainer gekocht voor zijn emigratie naar het beloofde land. Die staat volgeladen met huisraad op het erf in Nij Beets. De liefde heeft niet op Pieter gewacht.

Het honk in Lilypad Speedshop in Gorredijk was afgeladen toen vrienden en familie elkaar vorige week opzochten voor het afscheid van Pieter Hof. De kist had onder een dekzeil op de laadbak van de antieke Ford van Harm gestaan. Pieter had die bak zelf ooit gelast. Er was thee, er waren hamburgers van de barbecue.

Iedereen gaf om Pieter, gewoon om wie hij was. Met die wilde baard, op klompen, en altijd met de uitstraling dat het ‘m geen donder kon schelen wat anderen dachten. Was wel zo. Maar van welke muziek Pieter eigenlijk hield, dat weten ze nog niet.