Nog geen jaar geleden kwam de Canadese voetbalpers massaal superlatieven tekort om de meerjarige contractverlenging van Alessandro Hojabrpour te bejubelen. Hij was een standout midfielder volgens de ene journalist en een heuse star midfielder volgens een andere scribent. Meervoudig landskampioen en een key player zo meldden zij die hem regelmatig hebben zien spelen.
‘Een echte teamspeler die het overzicht bewaart en het spel kan verplaatsen,’ aldus Technisch Directeur van FC Emmen, Nico Haak, die hem louter en alleen op de laptop heeft zien voetballen en via enkele nachtelijke telefoontjes heeft moeten beoordelen of hij karakterologisch goed in elkaar steekt en daarnaast geschikt is om in Zuidoost Drenthe op het tweede niveau van Nederland te acteren en liefst te excelleren.
En daar hopen we dan maar op, want de Canadees met een Italiaans paspoort heeft een contract voor anderhalf jaar mogen ondertekenen. Zijn komst zal tevens verduidelijken of de Emmer Wyscout-adepten een diamanten oog hebben (krijg ik nu spontaan Sven Mislintat-rillingen over mijn rug?) voor talent.
Nee, van de komst van die gast met die moeilijke naam (alsof één Gerezgiher in de selectie al niet voldoende was) sprong ik niet direct een gat in de lucht, zoals ik dat wél deed toen de terugkeer van Vicente Besuijen wereldkundig werd gemaakt. Van hem wéét je wat je kan verwachten. En dat is, gezien zijn vorige periode bij FC Emmen, best veel. Een toffe gozer en bovendien een technisch begaafde speler met bewezen meerwaarde, die ik er zelfs van verdenk dat hij op het veld een klik gaat hebben met Romano Postema – ervan uitgaande dat de huurconstructie met FC Groningen waterdicht is – en dat dat duo voor veel juich-genot gaat zorgen.
En dat is gezien de uiterst povere defensie van FC Emmen, waar meer gaten zijn te ontwaren dan in een willekeurige plak Emmentaler, broodnodig ook. Wellicht dat Hojabrpour het aanvalsspel van de tegenstander voldoende kan ontregelen voordat zij de Drentse kwakkelzone bereiken, maar toch – merk ik aan mezelf – had ik daar liever iemand gezien van wie je, als zekerheidje voor een kwetsbare verdedigingslinie, beter weet wat voor vlees je in de kuip hebt (Casper Staring? In ieder geval gezegend met een naam die makkelijker uit te spreken is) dan een star midfielder uit een geweldig ijshockeyland. Maar ik laat me graag verrassen. Broodje kaas, iemand? Zonder gaten graag.
Leo Oldenburger is commentator en presentator van ESPN
