Lewenborg na geweldige eindsprint beloond met titel

Het is de laatste jaren bepaald niet saai bij Lewenborg. Na het kampioenschap in de derde klasse zondag werd in 2023 de overstap gemaakt naar het zaterdagvoetbal, maar die was niet succesvol. In het eerste jaar volgde degradatie uit de tweede klasse, een jaar later daalde men via de nacompetitie zelfs af naar de vierde klasse.

Dit seizoen lijkt de weg naar boven echter weer ingeslagen. Dankzij een geweldige eindsprint met zeven overwinningen op rij werd de titel met één puntje voorsprong op SIOS binnengehaald.

De naar Heiligerlee vertrekkende trainer Bob Pontjodikromo was blij dat hij na vier jaar afscheid kon nemen met een kampioenschap. „Ja, geweldig. Het was een spannend seizoen met meerdere titelkandidaten, maar wij hebben het geflikt. Dit scenario kon niet beter. Maar het waren wel vier bewogen jaren kan ik je zeggen, haha.’’

Ook Lewenborg-doelman Boris Bootsma nam feestelijk afscheid, de 24-jarige goalie vertrekt naar Oranje Nassau. „Ik ga het wat hogerop proberen. Nu kan het nog. En het is heel lekker om op deze manier gedag te zeggen. De titel was geen doelstelling, maar we bleven winnen de laatste wedstrijden en dan pak je dus zomaar het kampioenschap.’’

Vader Tjeert Bootsma, zelf ooit verdienstelijk speler bij VVK en Velocitas 1897, liep de hele wedstrijd nerveus rondjes om het sportpark. De opluchting was na afloop van zijn gezicht te lezen. „Ja, je weet het maar nooit. Pas na de tweede goal kon ik wat ontspannen.’’

Pikant genoeg speelt bij Lycurgus ook een zoon van Tjeert, Thor Bootsma, maar het was duidelijk waar vandaag zijn voorkeur lag. „Normaal is dat lastig kiezen, maar Boris kon vandaag kampioen worden en dat is echt een prijs. Ik opperde al gekscherend dat ik Thor de nacht voor de wedstrijd een paar keer wakker zou maken, zodat hij vandaag minder fit zou zijn, maar dat heb ik maar niet gedaan, haha.’’

Zoals vaker met kampioenswedstrijden was het geen hoogstaande wedstrijd. Lewenborg moest winnen en begon gedreven. In het eerste kwartier leverde dat aardige kansen op, maar een doelpunt bleef uit. Lycurgus voetbalde zich gaandeweg onder de druk uit en de lat en een alerte redding van Bootsma voorkwamen zelfs een achterstand voor de oranjehemden.

Lycurgus ging de punten niet cadeau doen, maar tien minuten na de rust viel de bevrijdende treffer. Na wat gerommel voor het doel was het Christo Schenkhuysen die het laatste zetje gaf: 1-0. Niet veel later viel bijna de beslissing, maar de kopbal van Brian de Witt trof de paal.

Het was uiteindelijk Rai de Vries die met een bekeken schot in de verre hoek voor opluchting zorgde in het Lewenborg-kamp: 2-0. Dolblij rende de invaller richting zijn moeder in het publiek. „Mijn moeder heeft qua gezondheid een zware tijd achter de rug en was er vandaag voor het eerst weer bij. Heel mooi dat ik dat doelpunt met haar kon vieren.’’

Toen het eindsignaal klonk werd duidelijk hoeveel deze titel na twee magere jaren betekende voor Lewenborg. Het veld werd bestormd, vuurwerk schoot de lucht in en bijna niemand ontkwam aan een verfrissende champagnedouche.