Veilingmeester Bert Visscher neemt op hilarische wijze afscheid van De Molenberg in Delfzijl. Deze attributen uit het theater gingen onder de hamer

Het is een bonte verzameling die zaterdagavond onder de hamer gaat: vijf oude theaterstoelen, een gigantische soeppan, lampen, een klok en zelfs een glimmende wc-bril. „We hebben ze hier allemaal gehad. De grote artiesten op deze pleebril. Ik kan het geluid nog wel even nadoen. Nee? Prima.” De zaal lacht.

Het is de allerlaatste avond in het oude theater. Dat wordt na vijftig jaar trouwe dienst gesloopt. Ruim voor aanvang lopen de eerste bezoekers al binnen. In de foyer staan medewerkers in overalls en gele bouwhelmpjes klaar om iedereen welkom te heten. Het voelt alsof het personeel alvast is doorgeschoven naar de bouwplaats van het nieuwe Huis van Cultuur en Bestuur.

„Wacht even, eerst met z’n allen op de foto”, roept een medewerker. En dus staat de hele ploeg nog één keer buiten, lachend in de zon.

Binnen is het een warm weerzien. „He, Ina is der ook, mit Pie. A moi!”, klinkt het bij de bar. Mensen herkennen elkaar, wijzen naar plekken waar ze ooit zaten, halen herinneringen op. „Weet je nog met Springpop, Herman Brood?”

„We hebben hier zo veel voorstellingen gezien”, zegt Marina Kuiper (63) uit Delfzijl. „Bij deze laatste keer moest ik gewoon zijn. En ik kom natuurlijk ook voor Bert Visscher.”

Hij staat zaterdagavond voor de 69ste keer op het podium van De Molenberg.

De Eemsmond Bigband trapt af met swingende nummers, gevolgd door anekdotes van theaterdirecteur Daniël Wever. Hij kijkt terug en blikt vooruit. En dan is het zover: de veiling, geleid door Bert Visscher en Marieke Klooster.

„Ik hoor u denken”, zegt Visscher. „Wat mout ik mit dij olle rötzooi?”, terwijl hij een doos met oude theaterprullaria omhooghoudt. De zaal lacht. De veiling is een soort slapstickshow, waarbij niemand precies weet wat er gebeurt, ook de veilingmeesters niet.

„We hebben pachtige dingen, prachtige dingen. Wie biedt? Tiktakboemerdeboem, ik sla af”, roept Visscher op geheel eigen dynamische wijze terwijl hij met zijn armen zwaait alsof hij een vliegtuig binnenloodst.

Een setje theaterstoelen gaat onder de hamer, en nog een setje. „Propstukken uit 2003. Toe maar, toe maar. Wie biedt 1200 euro? Niemand? Tientje dan?” Uiteindelijk gaat Harma Knapper (59) uit Woldendorp er met de stoelen vandoor. Ze zit in de zaal met haar zoon Harjan (28), die net een huis heeft gekocht in Delfzijl.

„We komen geregeld in De Molenberg’’ vertelt ze. „Harjan zei: die stoelen, dat zou net wat zijn voor in mijn kantoor. Een prachtige herinnering.” Visscher en Klooster blijven haar naam roepen bij elk volgend item. „Wat veur die Knapper?” Het publiek geniet en Harma ook.

Ze koopt zelfs nog een setje, voor haar achternicht Harma Stalman (64) uit Munnekezijl. „Ze geeft kookworkshops en wilde graag een setje voor in haar keuken. Als mensen er dan gaan zitten, heb ik een mooi verhaal te vertellen.”

Het gaat op een typische Bert Visscher manier, energiek en dynamisch, met gekke bekken en gebaartjes. Hij is soms zo druk, dat hij even op adem moet komen. „Ik ben kapot’’, vertelt hij met dikke grijns en een knipoog naar de zaal. Posters gaan onder de hamer. „We gaan naar de honderd euro. Honderd euro voor die meneer. Nee? u zwaait naar een bekende. dat was dan een duur geintje geweest.'’

Dan rent Klooster de coulissen in. Met de wc-bril om de nek komt ze het podium weer op. „Hij is brandschoon, net opgepoetst door Marieke. Er zit geen vlekje op, toch? Het is een prachtding voor aan de muur, spiegeltje erin, fotootje erbij. Of gewoon om op te zitten. Hij zit heerlijk.”

De bril gaat voor 80 euro weg.

Een klok en een enorme soeppan vinden ook een nieuwe eigenaar: Nick Boersma (39) uit Delfzijl. Hij biedt op veel van de items. „Ik wilde heel graag iets van De Molenberg op de kop tikken. En voor maar 70 euro heb ik een mooi aandenken. Ik bin n Delfzielster, ik moest gewoon iets hebben.” De veilingmeesters raken de tel kwijt hoeveel geld erop is gehaald. „Het gaat zo snel”, roept Klooster.’’ De opbrengst, een paar honderd euro, gaat het tijdelijk onderkomen van De Molenberg.

En dan loopt het naar het einde. Nog een keer swingt de band, en dan gaan de gordijnen dicht, voor de echt allerlaatste keer.