Henk-Jan en Lisanne runnen de Ponybar in Gieten. 'De Ponybar mag nooit verdwijnen, horen we constant'

Hoefijzers op de barkrukken, rij-attributen aan de muur en paardenornamenten op de buitenlampen. In de Ponybar in Gieten herinnert veel nog aan de tijd waarin achter de bar een manege zat. Nu is dat deel een woonhuis.

„Soms ruik je zelfs de geur van de manege nog bij de toiletten. Daar ligt nog de originele vloer, vroeger de ingang naar de paardenbak”, zegt eigenaar Henk-Jan Hadderingh (39).

Samen met zijn vrouw Lisanne (37) bestiert hij sinds 2016 de bruine dorpskroeg en sinds 2013 het sportcafé in het dorp. De twee hebben overigens weinig met paarden. „Ons jongste kind is wel gek van paarden. Wij niet, maar we wilden de naam en historie behouden. De naam is altijd zo geweest en een begrip in het dorp en ver daarbuiten”, zegt hij.

Al 55 jaar doet de Ponybar dienst als het sociale hart van het dorp. Op een kleurtje op de muur na ziet het café er nagenoeg hetzelfde uit als toen: in het midden de karakteristieke bar in de vorm van een hoefijzer, in de hoek een gokautomaat en op een houten paneel boven de bar de tekst ‘poffen is hier overbodig, centen zelf hard nodig’.

„Oftewel: als je iets gedronken hebt, betaal je en loop je niet weg”, verklaart Henk-Jan.

Sinds jaar en dag is biermerk Grolsch hier goed vertegenwoordigd. Dat is te zien aan de kleurrijke metalen platen aan de muur – de verzamelhobby van Henk-Jan – die verwijzen naar de Twentse brouwerij. Zelfs het Ponybarlogo is gebaseerd op dat van het biermerk. „Met toestemming van Grolsch zelf”, verzekert Henk-Jan.

Jong en oud schuiven hier aan de bar. De naastgelegen parkeerplaats is vaste uitvalsbasis van de voetbalvereniging. Na uitwedstrijden drinken teams een biertje – of meerdere – in de kroeg. Het café is bovendien de plek om samen het Nederlands elftal en Max Verstappen aan te moedigen.

Een bruin dorpscafé is een verdwijnend fenomeen in ons land. Waarom lukt het in Gieten nog wel? Dat ligt aan een combinatie van activiteiten organiseren en vaste gezichten, denken de uitbaters. „We zijn hier negen van de tien keer zelf. Gasten komen ook voor ons en de gezelligheid. We proberen een huiskamergevoel te geven”, zegt Lisanne.

Toch kent ook de Ponybar zware tijden. De coronaperiode hakte erin toen Henk-Jan en Lisanne hun inkomsten in één klap zagen verdwijnen. „We hebben wel even na moeten denken of we verder konden. Maar het is onze passie. We doen dit werk ook niet om rijk te worden”, zegt zij. Henk-Jan knikt. „Maar het is niet altijd even gemakkelijk, zeker niet met twee kinderen van 3 en 7 jaar.”

Ook nu zijn er uitdagingen. Bij het organiseren van evenementen komt meer kijken en de kosten zijn de laatste tijd enorm gestegen. „Een enorm gepuzzel. Je wilt als dorpskroeg niet de hoofdprijs vragen. De drempel moet niet te hoog zijn voor mensen om te komen”, denkt Lisanne.

Om kosten te drukken doen ze veel zelf. Maar liefst 51 weekenden runnen ze het café. Alleen tijdens Boerenrock gaan ze een weekje op vakantie. Dan is Gieten toch op het festival te vinden.

„Dit werk is voor veel mensen niet vol te houden. Je moet een beetje gek zijn om dit te doen. Je complete sociale leven is hier”, zegt Henk-Jan. „Die gezelligheid vinden wij juist leuk. Het is een grote groep van bekenden. Wij zijn hetzelfde als de mensen die hier komen, maar wij staan aan de andere kant van de bar.” Lachend: „Het café is eigenlijk een uit de kluiten gewassen mancave.”

De Ponybar is er voor iedereen, benadrukken ze. „Het is een veilige haven”, zegt Lisanne. Haar man voegt toe: „We zijn hier vriend, psycholoog en relatietherapeut tegelijk. In een dorp wordt veel geroddeld, maar hier zijn verhalen veilig. We praten mee, maar mengen ons niet in een discussie. Het doet er ook niet toe wat wij vinden.”

Aan stoppen denken ze nog lang niet. Henk-Jan: „Dertig jaar houd ik niet vol. Maar als ik nu stop, dan zou ik mij schuldig voelen tegenover het dorp. Niemand wil dat. De Ponybar mag nooit verdwijnen. Dat horen we constant.”