Van lege vlakte naar florerend vakantiepark: Bert de Groot over 'zijn' Parc Sandur in Emmen. 'Het begon meteen te kriebelen'

,,Ik ben geboren in Leeuwarden en mijn vader werkte bij de pers- en voorlichtingsdienst van de PTT. Toen ik twaalf was, verhuisde ons gezin naar Hellendoorn. Daar werd een splinternieuwe camping geopend die alleen bestemd was voor personeelsleden van de PTT en hun gezinnen. Mijn vader werd de beheerder. Hankate, zo heette de camping die op kosten van de stichting personeel- en kinderfonds PTT was aangelegd. Bij de opening waren er zo’n honderd seizoenplaatsen voor stacaravans en honderd plekken voor tenten en toercaravans. Wij woonden in de beheerderswoning en ik vond het geweldig om daar op te groeien. Ik deed er vakantiewerk en reed er vaak op de grasmaaier rond. Wat ik natuurlijk als jonge jongen ook leuk vond, was dat er steeds nieuwe meiden op de camping kwamen.’’

,,De plaats waar ik naar de middelbare school ging en waar ik op mijn achttiende een vaste relatie kreeg met mijn vrouw Tineke. Haar ouders runden Oco, een ijswinkel annex lunchroom. Ik werkte er van mijn vijftiende tot mijn negentiende. We maakten bijna alles zelf. Het ijs, maar ook de snacks. In die periode wist ik het al zeker; ik wilde later fulltime gaan werken in de horeca of de recreatiesector. Na de havo vroeg ik vervroegde dienstplicht aan. Ik wilde graag bij het muziekkorps of in de keuken, maar ik kreeg een oproep voor de verbindingstroepen. Toen heb ik uitstel aangevraagd en begon ik met cursussen voor zelfstandig ondernemer voor café- en restaurantbedrijf. Nadat ik die had afgerond, kon ik bij Defensie wel terecht in de keuken. Na mijn diensttijd reisde ik Tineke achterna, die voor haar studie naar Breda was gegaan. Daar ging ik in het centrum aan de slag bij restaurant De Sinjoor. Geweldige tijd!’’

,,Na bijna drie jaar in Breda, werd ik assistent-beheerder op camping Het Stoetenslagh in Hardenberg. Daar bleef ik eveneens drie jaar. Toen werd mijn vader afgekeurd en moest er dus voor hem een opvolger komen voor de PTT-camping in Hellendoorn. Ik solliciteerde en werd aangenomen. We hadden alle vrijheid, de directie en het bestuur zaten in Den Haag en die zagen we bijna nooit. In die periode werden ook onze twee kinderen geboren. Het park werd onder onze leiding uitgebreid met 23 Finse blokhutjes. Na zestien jaar was het gebeurd. Bij de PTT ging een andere wind waaien. Wat geen corebusiness was, werd afgestoten. De camping in Hellendoorn, maar ook nog drie bungalowparken en twee hotels, werden verkocht. Tineke en ik hebben nog even gedacht om de camping in Hellendoorn over te nemen, maar daar zaten te veel haken en ogen aan.’’

,,Door de verkoop van de PTT-camping, moesten we op zoek naar wat anders. Op een dag zag ik in een vakblad een interessante advertentie. Gezocht: een parkmanager voor vakantiepark Parc Sandur in Emmen. Ik stapte in de auto en ging kijken. Parc Sandur was een kale vlakte bij de Grote Rietplas waar op verschillende plekken werd gebouwd. Het begon meteen te kriebelen. Dit was een plek boordevol uitdagingen. Ja, ik wist dat er dingen niet goed waren gegaan rond de man die zich op had geworpen als grote financier, maar daar maakte ik me niet ongerust over. Hoofdaannemer Volker Wessels pakte het project op en in dat concern had ik alle vertrouwen. De vakantiehuizen die werden gebouwd, werden verkocht aan particulieren die ze vervolgens weer via Grandorado konden verhuren aan vakantiegasten. De vereniging van eigenaren zocht een parkmanager die alles in goede banen moest leiden. En die parkmanager, dat werd ik.’’

,,De bedoeling was dat er 438 vakantiewoningen gebouwd zouden worden. Het werden er, tot nu toe, 334. In 2004 werd gestopt met bouwen omdat het toen economisch gezien niet goed ging. Het was heel lastig om nog vakantiewoningen te verkopen. Het lukte uiteindelijk wel, omdat Volker Wessels een rendement van 6 procent voor de periode van vijf jaar garandeerde. Vanaf 2015 trok de verkoop weer flink aan en twee jaar geleden werden eigenaren door derden benaderd of zij misschien hun vakantiehuis wilden verkopen. Binnenkort wordt begonnen met de bouw van ruim honderd nieuwe vakantiewoningen in het luxe segment. Dat gebeurt in opdracht van een investeringsconsortium van drie bedrijven. Het gaat goed met Parc Sandur. Voor dit jaar koersen we af op een bezettingsgraad van ruim 65 procent, het beste jaar sinds de opening van het park in het jaar 2000.’’

,,Toen ik begon, ging de verhuur via Grandorado, daarna via Landal en sinds 2011 gebeurt dit onder de vlag van Center Parcs. We zijn het enige park van Center Parcs waar dat bedrijf zelf geen enkele vakantiewoning in bezit heeft. Nee, dat is niet lastig. De eigenaren hebben hetzelfde belang als Center Parcs: de vakantiehuizen en het park zo aantrekkelijk mogelijk maken. Want op die manier blijf je in beeld bij mensen die op vakantie willen en dat is weer goed voor de bezettingsgraad. Het centrumgebouw Parc Centrum Sandur, waarin onder meer een zwembad, restaurants, een bowlingbaan en een supermarkt te vinden zijn, is sinds 2020 ook in eigendom van de vereniging van eigenaren van de vakantiehuizen. Dat is een goede ontwikkeling, want dat maakt de exploitatie van het geheel makkelijker.’’

,,Bij hoogtepunten denk ik meteen terug aan het Nederlands kampioenschap schaatsen dat in 2012 op de Grote Rietplas werd gehouden. Dat was een geweldige happening met enorm veel cameraploegen en ook urenlang prachtige reclame voor Parc Sandur op de landelijke televisie. Een absoluut dieptepunt was een ongeluk met een jonge Duitse man enkele jaren geleden. Na aankomst trok hij zijn zwembroek aan en dook van de steiger in ondiep water. Hierbij liep hij een dwarslaesie op. Echt verschrikkelijk.’’

,,Ik had nog een paar jaar met veel plezier door kunnen gaan met werken, maar dat leek me om meerdere redenen niet verstandig. Het vakantiepark en het centrumgebouw, dat tot 2020 twee verschillende ondernemingen waren, zijn inmiddels echt één bedrijf geworden. Het is dan ook goed dat er een nieuwe manager komt die dit aan gaat sturen. Dat is beter dat ik nog twee of drie jaar jaar blijf en dan wegga. Ook speelt mee dat ik inmiddels in een levensfase ben aangekomen waarin om me heen steeds meer mensen gezondheidsproblemen krijgen of overlijden. Mijn vrouw en ik zijn nu nog fit om allerlei leuke dingen te doen en niemand geeft ons de garantie dat dit over tien jaar nog zo is. Of we in Emmen blijven wonen? Dat weten we nog niet, maar het is heel goed mogelijk. We hebben het er al die jaren uitstekend naar onze zin gehad.’’