FC Emmen schiet meteen in winterdepressie na blamage in Oss

Dat Romano Postema met een lichte kwetsuur ontbrak in de basis was natuurlijk slecht nieuws voor de Drenten. Of zijn directe tegenstanders van TOP daar net zo over dachten is maar zeer de vraag. De gastheren begonnen zaterdagnamiddag met twee andere producten uit de jeugdopleiding van FC Groningen: Maxim Mariani en Leonel Miquel (tevens Ex-Emmen).

Misschien vonden zij het juist wel jammer dat het in het Frans Heesen stadion niet tot een clash kwam met provinciegenoot Postema. Toch kwam het alsnog tot een Noordelijk onderonsje met het basisdebuut van de Groningse tiener Chiel Sunder, een dikke maand contractspeler in Emmen.

Voor hem moest het zaterdag een nieuw hoofdstuk in het jongensboek worden, waarin de late gelijkmaker tegen Willem II op de kaft prijkt. Sunder (17) werd de jongste doelpuntenmaker ooit van de club. De Harenaar kreeg tegen Oss de voorkeur boven Franck Evina, die het simpelweg aan snelheid ontbreekt als enige spits in de beoogde speelwijze van Menno van Dam.

Maar het was niet Sunder die Mariani het leven zuur maakte, maar in de zevende minuut van de wedstrijd precies andersom. De nummer 14 van de Ossenaren torende bij een scherpe aangesneden hoekschop boven de lange jongeling uit en kopte, als in een omgekeerde wereld, fraai binnen.

Daarmee was het drama voor de jonge spits en heel FC Emmen nog verre van voorbij. In de dertiende minuut blunderde Juliën Mesbahi met een veel te zwak tikkie terug op zijn doelman Luca Unbehaun. Daar dook Siriné Doucouré dankbaar tussen. De Duitse goalie koos een innige omhelzing boven een vrije doorgang voor de Malinese spits. Het leverde Unbehaun een strafschop tegen en een rode prent op.

Juist basisdebutant Sunder moest daarop het veld ruimen voor reservedoelman Koen Bucker die met slechts negen ploeggenoten meteen een bal om zijn oren voelde suizen. Een onmogelijke missie volgde waarin herpakken wel de opdracht, maar niet de uitkomst was.

Nipt tien minuten later was het namelijk weer raak. Ex-Emmenaar Luciano Slagveer bleef koelbloeding na wederom gestuntel in defensie der Emmenaren, met dit keer Gijs Bolk in een negatieve hoofdrol. Een daaropvolgend verhit spoedoverleg bracht geen soelaas. Oss bleef de baas in eigen huis. Emmen kon slechts aan schadebeperking doen, en zelfs dat mislukte grandioos. Op slag voor rust mocht er weer een Brabander de bal zonder enige hinder binnentikken: 4-0.

Voor Emmen was het wachten tot kort voor rust Jalen Hawkins twee keer het vijandelijk doel zocht, zonder desgewenst resultaat. Het rustsignaal was een verlossing na een rampzalig eerste bedrijf.

Na rust was er geen eer meer te behalen. Ook invallers, waaronder nieuweling Vicente Besuijen, konden geen potten breken. In de tweede helft pakte Emmen meer kaarten dan dat er doelpogingen waren. TOP Oss vond het verder wel prima en deed geen poging het historische dieptepunt van 14 maart 2014 aan te vallen. Toen verloor Emmen hier met 8-0.

Bij FC Emmen vrezen ze het te vermijden voorland waarop de jaarlijkse trip naar Oss een onheilspellend doorkijkje biedt. Een club met een supportersschare en budget waar ze in de top van het amateurvoetbal nauwelijks het bed voor uitkomen. Berustend dobberend als onaantrekkelijk eendje in de onderste regionen van het profvoetbal. Hooguit drijvend op Brabantse gemoedelijkheid en een paar sympathieke spelers. Zonder angst voor degradatie, maar ook zonder serieuze ambitie te promoveren.

Niets om je over te verkneuteren verder. Zeker niet als je sportief aan alle kanten overklast wordt op een zaterdagnamiddag voor lege tribunes. Het is het lot dat altijd op de loer ligt bij bvo’s waar het geld niet tegen, laat staan over, de plinten klotst. Sterker nog: Emmen was jarenlang het Oss van het betaald voetbal met meer lege kuipstoeltjes dan betalende bezoekers.

In Drenthe verrees, tegen alle verhoudingen in, een voetbalsprookje met plotselinge promotie naar het hoogste niveau. Het krediet dat in die zeven vette jaren is opgebouwd, staat grotendeels overeind. Om te voorkomen dat één keer misgrijpen van nacompetitie de inleiding wordt van zeven magere jaren, is alertheid geboden. In de bestuurskamer, op de transfermarkt, maar zeker op het veld.

Daar staat nu nog een elftal dat, zelfs met de overvolle ziekenboeg, competitief moet zijn met de beste acht verenigingen in de divisie, maar daar lieten de spelers geen glimp van zien tijdens deze stevige oorwassing. Daarmee lieten ze niet alleen de meereizende supporters in de steek, maar bewezen ze zichzelf een uiterst slechte dienst. Want vooraf werd duidelijk uitgesproken dat er zeker zes punten moesten worden behaald uit de eerste twee duels tegen laagvliegers TOP Oss en Jong Ajax. Mislukt derhalve.