Vertwijfeling bij Joany Pontjodikromo als ze een uitbal niet meekrijgt van de umpire. Foto Peter Wassing Peter Wassing
Ze had het het toernooi voor de derde keer achter elkaar en voor de vierde keer in totaal kunnen winnen, maar de finale van de REO Rabobank Open in Roden liep voor de als eerste geplaatste Groningse tennisster Joany Pontjodikromo uit op een anticlimax.
Even voor twaalf uur is er nog niks aan de hand. Op het terras bij de kantine van tennisvereniging REO staat ze rustig nog wat te praten met een bekende, terwijl ze haar normale sneakers verruilt voor haar tennisschoenen.
Over een paar minuutjes moet Joany Pontjodikromo uit Groningen de baan op voor de finale van het toernooi dat ze de afgelopen twee edities won. Het is haar toernooi. Geen reden voor stress dus, zo vlak voor de toss. Een lach op haar gezicht. Dan nog wel.
Die is na de eerste paar games tegen de als tweede geplaatste Nikki Luttikhuis uit Oldenzaal wel weg. De Twentse laat met haar ferme klappen Pontjodikromo alle hoeken van de baan zien en staat binnen mum van tijd met 4-1 voor.
'Helemaal niks'
,,Ik raak helemaal niks. Helemaal niks’’, zegt Pontjodikromo gefrustreerd tegen zichzelf. De lach is een frons geworden zoals je die normaal alleen op het voorhoofd van Frank de Boer ziet. ,,Wanneer ga je ze raken’’ vraagt Pontjo zich hardop af bij een 5-1 achterstand.
Nou, in de eerste set niet meer, want die gaat met 6-1 verloren. Maar in de tweede set gaat het aanvankelijk een stuk beter. Pontjodikromo wint haar eerste servicegame op love en de harde meppen van Luttikhuis eindigen steeds vaker in het net. Het gevolg is een break en een 4-2 voorsprong. In de twee daaropvolgende thrillers van games kan het alle kanten op, maar ze gaan na een aantal voordeel/deuce/nadeel-momenten beide naar de Twentse, die een game later Pontjodikromo breekt en bij 5-4 mag serveren voor de toernooiwinst.
En dan, bij 30-15 in die game, gebeurt het. Luttikhuis slaat diep. Te diep, want de bal gaat uit. Pontjodikromo slaat ‘m terug, ook uit. Maar de Groningse steekt ook haar hand omhoog en omcirkelt de afdruk met haar racket om aan te geven dat de bal van haar tegenstander uit is.
Te laat, volgens de scheidsrechter. Hij weigert om uit z’n stoel te komen en de afdruk te bekijken. Geen 30-30, maar 40-15 en twee matchpoints voor de Twentse.
Woedend
Het is nog maar iets meer dan een uur later, maar de lachende, ontspannen Pontjodikromo van het terras lijkt wel een lichtjaar ver weg. Ze is woedend. ,,Dit is gewoon niet eerlijk!’’, foetert ze richting de scheidsrechter. Ze neemt een moment voor zichzelf in de hoek van de baan. De uitkomst van het momentje voor zichzelf is een verrassende, voor alles en iedereen rond de baan: ze geeft op.
Nog steeds kokend van woede veegt ze haar helft van de baan en verdwijnt naar de kleedkamer. Als ze na een tijdje uit de kleedkamer komt, staat ze nog steeds volledig achter haar besluit om op te geven.
'Wil ik dit'?
,,Ik stond daar in die hoek en dacht: wil ik dit? Wil ik op deze manier doorgaan? Nee, want die bal was gewoon uit en ik stak m’n hand echt wel op tijd in de lucht. Zo oneerlijk.’’ Het enige lichtpuntje voor Pontjodikromo is dat haar broertje Sidané zaterdag Nederlands jeugdkampioen werd. Een trotse glimlach als ze met dat feit wordt geconfronteerd. ,,Eigenlijk is dat ook wel belangrijker; hij is er fulltime mee bezig.’’
Ook bij de heren ging de nummer één van de plaatsingslijst in de finale kopje onder. De als tweede geplaatste Guy den Heijer uit Den Haag, die in de halve finale Rodenaar Sander Jans had verslagen, was in straight sets (6-3, 6-4) te sterk voor Justin Eleveld uit Enschede.
