Green Day zegeviert met punkrock en laat 35.000 mensen in Gronings Stadspark dromen | recensie ★★★★☆

De Hella Mega Tour bereikt een climax nadat eerder Weezer en Fall Out Boy als opwarmers hebben gediend voor de ruim 35.000 bezoekers die van heinde en verre naar het Noorden zijn gekomen voor een avondje punk, powerpop en rock.

Sterk openen is het halve werk en Green Day weet duidelijk hoe je een dergelijk karweitje moet klaren. Met American Idiot, Holiday, Know Your Enemy en het melodramatische Boulevard Of Broken Dreams strooit het drietal, dat op de achtergrond wordt bijgestaan door nog wat muzikanten, meteen met hits. Trefzeker, want tot ver achter op het enorme terrein veren nu mensen op en ontstaat eindelijk het gevoel dat gezamenlijk een groot concert wordt beleefd in de openlucht. Daar is lang op gewacht, want bijna drie jaar geleden werd deze drietrapsrockraket al aangekondigd.

Nog een geluk dat de pandemie niet definitief een streep haalde door de komst van de Hella Mega Tour naar Groningen en er dus een vervangende datum kon worden gevonden. Mooi ook voor de stad die graag meer wereldacts op de voormalige drafbaan ziet neerstrijken. Nu komen binnen een week met Stadspark Live (o.a. Simple Minds) en Guns N’ Roses ineens meer sterren langs dan in de afgelopen twee decennia sinds The Rolling Stones (1999) en Tina Turner (2000).

Het is te hopen dat concertorganisator Mojo Groningen inderdaad als aantrekkelijk alternatief blijft zien voor vertrouwde grote evenementenlocaties als Goffertpark, Malieveld en Landgraaf. Gezien de relaxte sfeer, de geschiktheid van de locatie en de op het oog gesmeerde organisatie mag vermoedelijk wel worden gedroomd over een voortzetting met meer grote namen.

De inleidende beschietingen begonnen trouwens al aan het einde van de middag met Amyl & The Sniffers, het Australische kwartet dat tijdens deze korte Europese tournee als extraatje dient. Leuk, maar veel leuker in de intimiteit van een club als Vera waar het stel al langskwam.

Ook Weezer stond daar ooit op de planken en sinds die show in 1995 is er veel gebeurd. Rivers Cuomo oogde toen als een nerd die gouden powerpopdeunen uit de mouw schudde, maar er ondertussen een baan als boekhouder naast deed

Tegenwoordig oogt hij nog steeds als een nerd, maar dan een die het rockcircus ogenschijnlijk tegen wil en dank met een merkwaardige mix van verveling en ironie ondergaat. Een antiheld die in staat is een lekkere set neer te zetten. Tussen opener Hash Pipe en het afsluitende Buddy Holly is ook nog eens ruimte voor covers van Metallica (Enter Sandman) en Toto (Africa). Ja, dat laatste kan je beslist melig noemen en met meligheid pak je geen mensenmassa bij de lurven.

Ook Fall Out Boy, met de weinig charismatische frontman Patrick Stump, blijft hangen in de voorste regionen. Gekke band die goed is voor miljarden streams maar waarvan geen enkele gespeelde song blijft hangen. Dat de mannen al in het eerste lied, The Phoenix, vuur uit een gitaar laten komen, doet het ergste vrezen, Spinal Tap is immers nooit ver weg als je daaraan begint. Dankbaarheid tonen de Amerikanen bij monde van bassist Pete Wentz wel voor de uitnodiging om als relatieve jonkies mee op tournee te mogen met hun helden.

Dat de held van de avond Billie Joe Armstrong heet, staat bij voorbaat al vast. Maar dan moet je het nog wel waarmaken met je al meer dan dertig jaar met zwart potlood omrande ogen. Kennelijk weet hij dat met overgave spelen en gretig een megagroot podium bestormen kwaliteiten zijn waarmee je het ver kan schoppen. Koppel dat aan de paar handen vol ijzersterke songs en een dosis energie waaruit een geloofwaardige punkgeest spreekt en de klus wordt met overtuiging geklaard.

In anderhalf uur bewijst Green Day veel meer te zijn dan aardig punkbandje. Zonder poespas wordt een uitstekend optreden neergezet waarin plek is voor hits als Basket Case, 21 Guns en Wake Me Up When September Ends. Feelgood punk met een zweem van rebelsheid en maatschappijkritische teksten waarin vaak een dolende eenzame ziel zoekt naar zingeving van het leven.

Dat leven wordt echter wel uitbundig gevierd en daarvoor wordt zelfs het gezellige Rock And Roll All Nite van Kiss uit de kast gehaald. Daarmee kan je inderdaad een feestje vieren. Als Armstrong uiteindelijk de akoestische gitaar pakt, weet je hoe laat het is. ,,I hope you had the time of your life!”